ای نازنین قلبم تورا می ستایم

وقتی تمام درب های جهان بسته میشود وقتی تمام امیدهای دنیا پاک میشود وقتی تمام هستی نابود میشود تنها یک چیز و یک چیز و یک چیز هنوز زنده ام نگاه داشته

...........................امید دیدار دوباره ی تو و دیگر هیچ

غروب های چهارشنبه بسیار دلگیرتر ار همیشه است روزگارانی که هنوز کودک درونم بزرگتر بود عصرگاه چهارشنبه ها تمام نشاط و فراغ و شادی بود

اما حالا دیگر نه

صبح ها چرا... وجود نازنینی هست مهربان و بی انتها

دخترکی که دلم را با خنده ها و جلوه هلی پاک و معصومانه اش ربوده است

او هست و و جود هست و دنیا هست ............ اما

و فردا چهارشنبه دیگر است

آخرین چهارشنبه سال عشق . اگر بیایی با پایان دیدار ماه صورتت نیز پایان می یابد

خسوفی ابدی...........................نه دیگر زندگی برایم لطفی ندارد

باز دیشب را تا به صبح با دیدار توسر کردم. نمیدانم تا چقدر دیوانه و مجنون شدم که شامگاه هر شب تعلق خاطری ست به تو ... به فریبای محبوبم

به دخترکی که هنوز جرات بازگویی راز دلم را برایش ندارم و  او آشکارا ازین چهره ی سرخ گون پسرانه  سرَ دلبری میخواند و چشمهایی که مرا مست و مجنون و دیوانه می کند

خدایا از تو بخاطر آفرینش عشق سپاسگزارم

فردا آخرین پرده اجرا خواهد شدتو به گمانم که نیایی و پایان چه غم انگیز خواهد بود

دلگیرترین چهارشنبه سال را فردا تجربه خواهم کرد

دلگیرتر از همیشه که رفتنت پایان هفته را برمن تلخ میکرد. و امید دیدارت تازه

ولی افسوس فردا دیگر امیدی در کار نخواهد بود. تا سال ها تو نخواهی بود و عشق که در دلم کهنه میشود همچون کوزه های می هفت ساله ی شیراز

تو فردا میروی

شاید خیلی وقت است که رفته ای و من نمیدانم

یعنی هنوز این را قبول نکرده ام و نخواهم کرد

.................................................................کاش نمیرفتی....کاش   

                              دیوونه ی تنها... امیر