زانوهاي غمبارم را در آغوش مي فشارم  و حسرتي بر دلم مي آيد كه اي كاش آغوش گرمي وجود داشت تا خود را در آن رها مي كردم.كاش دستي بود تا موهايم را نوازش مي كرد و شوري اشك هايم را از لبانم محو مي كرد.كاش مي شد ناگفته ها را گفت.كاش مي شد عقربه هاي ساعت را محكوم به ايستادن مي كرديم.كاش مي شد فرداها هيچ وقت فردا نمي شدند و كاش مي شد كه تمام رفته ها بازمي گشتند و جور ديگري تقويم پربلاي زندگي را ورق مي زديم و ثانيه ها را به دقيقه و دقيقه ها را به ساعت مبدل مي كرديم و حرفي زمستان نبود.

كاش آن روز كه عزيزي دعايم كرد كه تمام روزهاي زندگي ام بهاري باشد به اين نيز مي انديشيد كه بهار در ظاهر سبز است اما در باطن پر از باران است.بهار كه مي شود ابرها مي بارند.آرزوي او برآورده شد. من چون بهار در ظاهر شادم و در باطن پر از غم.

خنده بر لب مي زنم تا كس نداند راز من

ورنه اين دنيا كه ما ديدم خنديدن نداشت

هیچ کس اشکی برای من نریخت

هرکه با من بود از من می گریخت

چند روزی ست حالم دیدنی ست

حال من از این و آن پرسیدنی ست

گاه بر روی زمین زل میزنم

گاه بر حافظ تفال میزنم

حضرت حافظ فالم را گرفت

یه غزل آمد که حالم را گرفت

ماز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم